Nederland is in rep en roer. Het Nationaal Songfestival is nog nooit zo vaak onderwerp van roddel en gesprek geweest en iedereen lijkt het met elkaar over een te zijn. De inzending van 2010 is het grootste, laagste dieptepunt ooit. Waar vorig jaar nog gespuugd werd op Gordon van de Toppers Nieuwe Bezetting, kotst men nu met zijn allen over Sieneke en Pierre Kartner heen.

De TROS heeft, na 35 geen Nederlandse Songfestivalzege gekozen om het totaal anders aan te pakken. Dit is ze gelukt. In een televisieprogramma waar ik normaliter niet langer dan 5 seconden kijk, zingen een vijftal acts xe9xe9n ouderwets, oubollig liedje. Waarom er een jury aanwezig was is mij onduidelijk en waarom er een vijftal acts mochten optreden is mij ook onduidelijk.

Johnny, Daniel, Hans/George & Tatjana’s mening deed er eigenlijk niet toe en Vader Abraham besloot nog net geen muntje op te werpen en riep uiteindelijk ‘Sieneke dan maar!’ om vervolgens snel van het podium te rennen. De jury bleek overbodig en met Vader’s gebaar de acts eigenlijk ook. Is de Nederlandse inzendig dan echt een aanfluiting?

Ik ben van mening van niet. Ondanks of dankzij de dieptreurige televisie-uitzending van afgelopen zondag weet Nederland na 35 jaar weer een beetje op te vallen op het Songfestival. Maar de draaiorgel en de complete gedateerde uitstraling moeten we wel een plaats in de top 10 kunnen veroveren.

Ik heb een enorme bewondering voor mevrouw Patricia Paay. Ze is haar houdbaarheidsdatum allang voorbij en nog steeds kan ze anderen er van overtuigen dat ze nog een heel jong en groen blaadje is. Zo groen zelfs dat ze tegenwoordig moeite heeft met daten of maken van afspraakjes. Natuurlijk gaat het hof maken tegenwoordig heel anders dan toen mevrouw Patricia Paay nog werkelijk groen was.

Vandaag de dag word je niet meer van huis opgehaald. Nee, je spreekt elders op een adres af en je hoopt daar iemand te vinden die dan toch een beetje op zijn of haar profielfoto lijkt. Ik kan me voorstellen dat wanneer je 60 jaar jong bent zoiets best eng kan zijn. Maar mevrouw Patricia Paay gaat mee met haar tijd.

Dat was overigens ook in het mannenblad terug te zien, want oorspronkelijk komt ze uit het tijdperk van de dikke zwarte driehoeken. Maar in het bewuste blad poseerde ze een paar maanden geleden toch maar mooi in vol ornaat en met een trendy streepje. Mevrouw Patricia Paay gaat echt helemaal mee met deze tijd.   

Hiermee wil ze aan iedereen laten zien dat wanneer je voorbij de veertig bent, je niet per definitie uitgespuugd bent. Dat je daarmee constant in het nieuws staat is eigenlijk ook helemaal 2010. Britney Spears deed het twee jaar geleden al, maar mevrouw Patricia Paay meet zich een gelijke aan deze Amerikaanse twintiger en weet de media ook nog steeds te vinden.

Dat dit misschien goedkoop kan overkomen is een van de dingen die het leven in de publiciteit met zich meebrengt, maar op de vrijdagavond maakt mevrouw Patricia Paay dit allemaal weer goed. Als jurylid van Popstars hangt ze dan soms de geile diva uit, maar wanneer de zingende kindertjes eventjes staan te huilen is ze als een moeke voor de kandidaten en kust ze figuurlijk de pijn weg.

Mevrouw Patricia Paay. De sexy diva en de (groot)moeder. Een bewonderens-waardige combinatie.

Net op nu.nl gelezen.

ROME – David, het wereldberoemde beeld van Michelangelo, moet
mogelijk verhuizen. Het gemeentebestuur van Florence overweegt de
sculptuur over te plaatsen van de Galleria dell’Accademia naar een
muziekcomplex in het westen, maakte de burgemeester van de Italiaanse
stad donderdag bekend.

De verhuizing moet het drukbezochte historische centrum van Florence
ontlasten. David, gemaakt van 1501 tot 1504, bevindt zich al sinds 1873
in de Galleria.

Een verkassing vindt op zijn vroegst in 2010 plaats, als de beoogde nieuwe locatie is voltooid. De verhuizing maakt deel uit van plannen om de binnenstad aan te pakken. De gemeente wil onder meer drie tramlijnen aanleggen.

Het uitschelden van een agent voor ‘homo’ is dus txf3ch beledigend. Werd eerder dit jaar door het hof besloten dat het roepen van ‘homo’ naar een agent in functie niet strafbaar is, blijkt nu op de zitting (omdat het proces-verbaal niet volledig was) dat de verdachte heeft verklaard dat zijn uitlating van ‘homo’ voor hem het zelfde betekende als ‘eikel’ of ‘sukkel’. Naar aanleiding van deze verklaring was het hof van mening dat er geen twijfel kon bestaan over opzet tot belediging.

Komt bij mij dan toch de vraag naar boven borrelen ‘is het woord ‘homo’ an sich nu wel of niet een belediging’? Als de scheldverdachte een homoseksuele agent met dezelfde strekking als in zijn verklaring uitgescholden had, was het woord ‘homo’ dan ook een beledigend scheldwoord geweest? Indien van wel, mag ik een persoon wiens ouders niet in Nederlander zijn geboren zijn betitelen als ‘Surinamer’? Of ‘Antiliaan’? ‘Turk’? ‘Marokaan’? ‘Buitenlander’? Het lijkt mij dat er dan wel een grens bereikt is..

Er is een verdachte opgepakt in de zaak van de brandstichtingen in ‘t Zand. Een 20 jarige krantenbezorger blijkt op heterdaad te zijn betrapt op het aansteken van een kaarsje. Meestal wordt dit gebaar als nobel gezien, maar hier lagen de achterliggende gedachten even anders. Hij genoot waarschijnlijk (hij is nog verdachte!) van het afbranden van leegstaande gebouwen en schuurtjes. Het dorp is verdeeld in mensen die geschokt zijn over het gedrag van deze vooraanstaande, lieve pyromaan. Andere dorpsbewoners zagen het allang aankomen. Overbuurvrouw Beukema wist te vertellen dat het niet de eerste keer was dat de politie bij familie B. op de stoep stond. Over afbranden gesproken.

Die Marco Borsato. Hij heeft samen met TMF een naar hem vernoemde Award in het leven geroepen. Dit omdat hij de afgelopen drie eeuwen constant de award voor beste Nederlandse zanger in ontvangst mocht nemen. Marco doet het nu even rustig aan. Momenteel ligt er geen nieuw materiaal van hem in de winkels. Of je moet die ego-trippende uitvoering van een paar eerder uitgebrachte CD’s verzameld in xe9xe9n grote box als nieuw beschouwen. Maar Marco doet het even kalmpjes aan.

Die Jeroen van der Boom. Hij heeft na veel geschnabbel eindelijk het succes te pakken waar hij jarenlang aan voor heeft gewerkt. Na een carriere als televisiepresentator van luchtige programma’s en als zanger cq imitator bij vele dinnershows heeft hij dit jaar zijn tweede nummer xe9xe9n hit. Als een ware Borsato-kloon weet hij momenteel de toppen van de diverse hitparades te beklimmen. Onze Marco mag wel uitkijken, want deze Jeroen lijkt niet minder succesvol dan Marco zelf.

Ik vind Van der Boom eigenlijk net zo goed klinken en hij ziet er ook nog lekkerder beter uit dan de zes jaar oudere Borsato. Dus bij deze een waarschuwing tip voor Marco Borsato. Neem snel nieuw materiaal op! Anders is over een paar jaar de Borsato-Award nog het enige wat ons aan Marco doet herinneren.

‘Hij voelde zich geliefd en welkom als een zonnestraal na een paar weken hevige regenval’.

En zo heb je dus mensen die denken God’s geschenk te zijn voor de mensheid. Het is de roeping om de mensen in hun nabije omgeving bij te staan. In alles. Ongeacht of deze mensen de wens hebben om bijgestaan te worden.

‘Niets deed hem vermoeden dan dat zij hem zagen als een zonnestraal na een paar weken hittegolf’.

Soms overkomt het je. Dan krijg je een nieuwe collega die jij in moet werken. Ik vind het altijd reuze leuk om anderen iets te leren. Het wordt spannend als die persoon er zeer leuk uitziet. Aantrekkelijk eigenlijk. Het stiekeme deel van je karakter wilt het liefst over de persoon heenhangen bij het uitleggen van xe9xe9n of ander computersysteem. Je wilt de geuren van de nieuw collega opsnuiven en genegenheid voelen, maar je houdt je in. Eerst denk je dat het een soort van verliefdheid is, maar uiteindelijk blijkt het gewoon pure lust te zijn. Je verlangt naar lichamelijk contact. Niet zozeer om het lichaam, maar om de good looks en die drop dead gorgeous glimlach op de volle lippen in het gezicht van je nieuwe collega. Die verlangens van lust duren vaak maar een paar dagen en dan besef je dat de lust verandert in last. Je weet dat de verlangens niet reeel zijn en thuis wacht aan het eind van de werkdag je eigen liefde en die moet je trouw blijven. Avontuurtjes zijn leuk. In een boek. In een film. Of in je fantasie.

Gisteravond zag ik de beelden op het journaal. Het leek alsof oude tijden herleefden. De jeugd die actie voert om het gelijk te krijgen of in ieder geval duidelijk te maken dat zij het niet eens zijn met de groeperingen die voor hen beslissingen maakt. De passieve jeugd had het dus toch in zich om actief te worden. Ik werd verrast door de beelden dat de jongeren van vandaag de dag dus txf3ch vanachter de spelcomputer of TV kan komen. De luie konten kwamen in beweging en bij velen zag ik zelfs een gezonde blos op de wangen! Dat is een heel ander beeld dan de bleke gezichtjes die ik meestal bij de scholieren hier op de fiets zie. Ik dacht nog even dat het weer helemaal goed zou komen met de Nederlandse jeugd.

De schoolgaande jongeren zijn het er niet mee eens dat de lestijd van 1040 uur terug naar 960 uur per jaar wordt gebracht. Ze zijn van mening dat de vele loze uren tussen de lessen beperkt moeten worden. De jeugd wil niet langer nutteloos wachten op een volgend lesuur. Natuurlijk kan er in die tijd huiswerk gemaakt worden, maar het aantal tussenuren loopt soms op tot 10 uur per week. Wat ik dan jammer vind is dat de actievoerdertjes in het journaal aan het woord worden gelaten. Dan blijkt dat velen van hen niet eens weten waartegen ze demonstreren! Die extra 80 lesuren die ze zo graag willen, werpen niet echt de juiste vruchten af. De jeugd wordt er dan niet slimmer op, maar gezonder wel!

Ik dacht er dit jaar eigenlijk te vroeg bij te zijn. Inkopen voor de decembermaand in november. Fout! Afgelopen weekend was ik getuige van de jaarlijkse neurotische, schreeuwende massa’s bij de diverse kassa’s. Mensen die snel uit de rij bij de kassa springen om er vervolgens weer in te springen, wat weer negatieve reacties van andere wachtenden in diezelfde rij oplevert. ‘Opgestaan is plaats vergaan’, weet een mevrouw met te zware make-up en een te lichte haarkleuring te melden. Mensen naast mij schreeuwen meer in mijn oor dan naar hun vrienden of familieleden over artikelen in de aanbieding en of deze nu wel of niet op het verlanglijstje van die andere vrienden of familieleden staan.

Het winkelpersoneel staat met rode hoofden achter de toonbanken. Tijd voor pauze is er niet. Ik heb de neiging om uit de rij wachtenden te stappen. Het liefst wil ik de pre-cadeaus in de schappen terugleggen en op een later tijdstip terugkomen, maar ik hou vol. Ik negeer het zweet op mijn rug en dat in mijn oksels aan volume groeit. Ik heb me voorgenomen om dxect weekend alles in huis te hebben voor het grote kinderfeest op 5 december. Ik hou nu echt vol! Ik glimlach vriendelijk afwezig naar de meneer voor mij in de rij als hij het aantal artikelen in mijn armen opneemt.

Na een vijftal minuten mag ik weer een stap dichter naar de kassa nemen en eenmaal bij de kassa wil de meneer voor mij in de rij dat al zijn presentjes apart worden ingepakt. Inclusief de bellenblaas die hij op het laatst van de toonbank grist en bij zijn verworven schat toevoegt. ‘Vinden ze altijd leuk. Bellenblaas’. vertrouwt hij mij toe. Ik ga over op automatische piloot en glimlach mijn bekende afwezige lach. Uiteindelijk sta ik na een half uur buiten de winkel. Een illusie [over dit jaar er vroeg bij te zijn] armer, maar een ervaringe en cadeaus rijker. Ik kan haast niet wachten om de Kerstinkopen voor dit jaar te doen…